Wat is de Europese erfrechtverklaring en wanneer heb je die nodig?
Een verklaring die in andere deelnemende landen erkend wordt, zonder legalisatie. Wanneer die past en wanneer de Nederlandse variant volstaat.
Door mr R.T. van Leeuwen20-08-20262 min lezen
De Europese erfrechtverklaring is bedoeld voor nalatenschappen die over de grens lopen. Het is een verklaring die in de deelnemende landen erkend wordt, zodat je niet in elk land opnieuw hoeft aan te tonen wie de erfgenamen zijn.
Waarin verschilt hij van de Nederlandse verklaring van erfrecht?
Inhoudelijk lijken ze op elkaar: beide zeggen wie de erfgenamen zijn en wie mag handelen. Het verschil zit in het bereik. De Nederlandse verklaring is gemaakt voor gebruik hier en wordt in het buitenland niet vanzelf geaccepteerd; dan komen legalisatie of apostille en vertaling erbij. De Europese variant is er juist op ingericht om over de grens gebruikt te worden.
Wanneer je hem overweegt
Er is een bankrekening, woning of ander bezit in een ander deelnemend land.
De overledene woonde in het ene land en had bezit in het andere.
Een buitenlandse instantie vraagt om een verklaring die zij kan plaatsen.
Wanneer je hem niet nodig hebt
Als alles zich in Nederland afspeelt. Dan is de gewone verklaring van erfrecht eenvoudiger en meestal goedkoper. Ook als er alleen erfgenamen in het buitenland wonen maar het vermogen hier staat, is de Nederlandse variant vaak genoeg; het gaat om waar iets geregeld moet worden, niet om waar mensen wonen.
Waar je op let
Niet alle Europese landen doen mee aan deze regeling en welke dat zijn kan veranderen. Vraag daarom eerst na of het land waar je iets moet regelen de verklaring erkent, voordat je hem laat opmaken. Anders zit je met een stuk dat je daar niet kunt gebruiken.
Ook goed om te weten: zo'n verklaring wordt afgegeven met een geldigheidsduur voor de gewaarmerkte afschriften. Vraag de notaris hoe dat in jouw geval zit en plan het gebruik ervan daarop.
Welk erfrecht geldt eigenlijk?
Dat is een aparte vraag die je vóór dit alles beantwoordt. Als hoofdregel telt waar de overledene zijn gewone verblijfplaats had, tenzij hij een rechtskeuze maakte. Zie overlijden in het buitenland.